Die opa toch…

Vanwege de zwemles van onze jongste zat ik in het zwembad te wachten met twee zonen. Onze aandacht, dus ook die van mijn zonen, werd getrokken door het gedrag van een opa die bezig was met zijn kleinkind.

Het kleinkind was een jongetje van een jaar of drie. Een levendig jochie zo te zien en eentje met een eigen willetje. Het jongetje moest van opa op de bank gaan zitten, maar had daar niet veel zin in. Opa vond het wel belangrijk en sleurde dus het jongetje aan zijn benen naar de bank, drukte kleinzoonlief op de bank en zei op zeer agressieve toon dat hij moest gehoorzamen.

Ook mijn zonen vonden het gedrag van opa opmerkelijk.

Het voorval deed me denken aan andere situaties waar grootouders voor de kleinkinderen zorgen. Ook bij andere opa’s en oma’s heb ik wel eens het idee dat de zorg voor de kleinkinderen zwaar voor hen is. Zo ken ik een groot gezin waar opa en oma vier dagen in de week voor de drie kleinkinderen zorgen wanneer ze geen school hebben. Opa is alle keren dat ik hem gezien heb chagrijnig en oma lacht ook niet veel. Daarnaast klaagt oma veel over de ouders van de kinderen.

Op zulke momenten vraag ik mij af of het daar goed gaat. Ook vraag ik mij dan af of we met z’n allen wel genoeg oog hebben voor deze vorm van kindermishandeling: grootouders die een grens over gaan in de zorg voor hun kleinkinderen.

 

Mary