Ik ben stom!

Vandaag moet ik mijn rugzak inpakken. Ik ben drie dagen bij papa geweest en ga nu weer vier dagen naar mama en haar nieuwe vriend. Mijn tas is heel belangrijk. Daarin zitten mijn belangrijkste spullen: mijn knuffel Aapje, mijn dagboek en een foto van papa en mama.

Ik stap op de fiets met mijn rugzak op mijn rug. Vanochtend was mijn thuis bij papa en pas om half vier woon ik weer bij mama. Dat is een gek gevoel, want op dit moment woon ik dus eigenlijk nergens.

Ik zit in de klas. Mijn rugtas ligt in de gang. Ik hoop niet dat Simon, die lange uit groep acht, straks weer langs komt. Hij trapt heel vaak mijn tas de gang door. Het kaft van mijn dagboek laat al een beetje los. Maar dat vind ik niet zo erg. Ik ben altijd bang dat de rits van mijn tas loslaat en het boekje en Aapje eruit schieten. Het zweet loopt al langs mijn rug als ik eraan denk dat Simon dat ziet.

Wat zal hij lachen met zijn vrienden als hij leest wat ik heb geschreven. “Lieve papa, wil je mama alsjeblieft vergeven dat ze een nieuwe vriend heeft en niet meer bij jou woont?” Misschien wordt hij dan wat minder boos... “Lieve mama, wil je aardig over papa praten en hem niet uitlachen?”

Eigenlijk denk ik dat ik heel stom ben. Papa vindt mama stom en mama vindt papa stom. Dan moet ik ook wel stom zijn, omdat zij mij gemaakt hebben. En dan zullen ze steeds minder van mij gaan houden omdat ze daar achter komen. Maar bij papa doe ik alsof ik het meeste van hem houdt. Dan is hij het vrolijkste en vindt hij mij leuker. Bij mama doe ik alsof ik haar nieuwe vriend net zo leuk vindt als papa. Zo zijn ze het gelukkigste en houden ze het meest van mij.

Somber kijk ik naar buiten.

Naar aanleiding van het symposium “Vechtscheidingen” dat ik op 28 januari 2014 bezocht, heb ik dit geschreven. Op ruim 16,8 miljoen inwoners zijn er per jaar ongeveer 100.000 relatieontbindingen per jaar. Per jaar zijn circa 70.000 kinderen de dupe van een scheiding (bron: Ed Spruijt). Depressieve gevoelens en loyaliteitsconflicten nemen ernstig toe wanneer er heel veel ruzie is, zoals bij een vechtscheiding.