Ooit was het mijn droom stewardess te worden…en kijk nu!

Na afloop van mijn studies Tourism & Leisure Management was ik ervan overtuigd dat ik de wijde wereld in zou gaan trekken. Ik wilde niet in Nederland blijven wonen, maar als stewardess gaan werken. Ik wilde graag mijn horizon verbreden en veel van de wereld zien.

Om al deze dingen te doen had ik natuurlijk wel geld nodig, dus ging ik eerst maar in het hotelwezen als receptioniste aan de slag. Ook wilde ik mijn Engels nog ontwikkelen/verbeteren, dus een talenstudie in Engeland stond ook op mijn bucket list.

Maar ineens kwam daar Mister Cupido om het hoekje kijken. Ik werd verliefd en dit veranderde natuurlijk alles! Uiteindelijk heb ik nog wel twee maanden bij een gastgezin in Bournemouth, Zuid-Engeland gewoond en daar ben ik zes weken lang naar een talenschool geweest. Een hele mooie en zeker ook leerzame ervaring die ik nooit zal vergeten.

Eenmaal teruggekomen in Nederland stond mijn besluit vast: ik wilde in Nederland blijven wonen en niet meer fulltime in de horeca/hotellerie werken. Mijn leven had structuur en duidelijkheid nodig. Het is toch lastig om zomaar ineens te bedenken wat je wilt met je leven en wat je leuk vindt om te doen qua werk. Terugdenkende aan vroeger hoorde ik vaak van mensen uit mijn omgeving dat ze mij wel een echte “regeltante” vonden. Dan is het secretaresse vak toch echt iets wat hierbij past.

Zodoende ben ik in augustus 2011 als secretaresse bij Kadera aanpak huiselijk geweld begonnen voor twintig uur in de week. Al snel bleek dat ik goed paste binnen het secretariaatsteam en had ik het gevoel op mijn plek te zijn bij Kadera. Mijn contract werd gelukkig meerdere keren verlengd en nu werk ik 36 uur in de week.

Ik kan me nog goed herinneren dat ze bij het uitzendbureau aangaven een leuke baan voor me te hebben bij Kadera. Van Kadera had ik nog nooit gehoord, maar toen de omschrijving Blijf van mijn Lijf volgde, werd het iets duidelijker. In het begin had ik nog niet heel veel te maken met het werkveld en verzorgde ik voornamelijk de correspondentie en het telefoon- en mailverkeer. Wel had ik een aantal vooroordelen. Bijvoorbeeld dat huiselijk geweld niet in mijn omgeving gebeurd en dat het voornamelijk voorkomt bij personen uit een andere cultuur of bij lager opgeleiden. Inmiddels weet ik dat dit echt vooroordelen zijn en dat huiselijk voorkomt in alle lagen van de bevolking.

Op het moment bied ik ondersteuning aan de afdeling Ketencoördinatie voor de regio Zwolle, Steenwijkerland, Zwartewaterland, Raalte, Olst & Wijhe. Dit houdt in dat ik vaak op verzoek van de ketencoördinatoren zorg dat alle betrokkenen worden uitgenodigd voor een overleg indien er sprake is van een Tijdelijk Huisverbod. Tijdens de overleggen notuleer ik en in samenwerking met de ketencoördinatoren stellen we vervolgens een plan van aanpak op. Zo weet iedereen wat er is afgesproken tijdens het overleg en welke acties uitgevoerd moeten worden.

Het stukje ketencoördinatie is echt wat mijn werk leuk en interessant maakt. Iedere dag is anders en iedere dag leer ik. Ik kom vaak in contact met mensen uit een andere cultuur en uit een ander milieu. Door te luisteren naar de verhalen van deze personen merk ik soms dat ik begrip krijg voor de situatie. Ik weet dat geweld niet juist is, maar soms zijn mensen niet anders gewend door bijvoorbeeld gebeurtenissen uit hun eigen jeugd en hebben ze geleerd dat geweld “normaal” is. Door dit werk besef ik heel goed dat niet ieder mens het geluk heeft om op te groeien zonder zorgen. Niet ieder kind kan gewoon kind zijn, maar op jonge leeftijd al een hele berg bagage met zich meedragen. Des te meer waardeer ik mijn eigen zorgeloze jeugd. Ik weet nu wel 100% zeker dat ik niks te klagen heb en dat ik blij moet zijn met de jeugd die ik heb gehad.