“Huiselijk geweld, zo zwart wit is het allang al niet meer”

“Ik werk nu bijna 13 jaar voor het Steunpunt Huiselijk Geweld, waarbij ik mensen help om het geweld te stoppen. En ik moet zeggen het werk blijft interessant! Een bijdrage leveren aan het stoppen van geweld, daar draait het om. In de afgelopen decennia is er veel veranderd in de aanpak van huiselijk geweld. Vroeger was het vanzelfsprekend dat vrouwen met hun kinderen in opvanghuizen terecht kwamen en dat mannen gewoon thuis konden blijven. Zo zwart wit is het allang al niet meer. Gelukkig maar! Want huiselijk geweld is echt heel complex. Je kunt niet altijd zeggen dat er maar 1 slachtoffer en 1 pleger zijn in het verhaal. Het gaat toch vaak over en weer. Bovendien gaat het er niet om dat mensen in de opvanghuizen worden geplaatst. De focus ligt op het stoppen van het geweld en op een andere manier van communiceren met elkaar.

Ik zeg altijd tegen mijn cliënten: ruzie maken mag best, maar weet hoe je ruzie moet maken. Ken je grenzen en heb vooral respect voor de grenzen van de ander. Aangezien je ruzie met elkaar maakt, vind ik het ook belangrijk om alle betrokkenen te spreken. Huiselijk geweld raakt het hele gezin! Iemand zei een keer: ‘mijn dochter van 7 was er niet bij, ze was boven in haar kamer’. Of je er nou bij bent of niet; waar huiselijk geweld is, zijn spanningen en die kan iedereen in het huis voelen. Systeemgericht denken en werken is onze stijl. Ik neem in 80% van de zaken ook contact op met de ander om hem of haar ook uit te nodigen voor een gesprek. Dit doe ik natuurlijk wel in overleg met mijn cliënt. Op die manier geef ik alle betrokkenen de ruimte om het verhaal van hun kant te horen en bovendien krijg ik dan een beter beeld van de situatie. Ik merk vaak dat mensen dan maar al te graag hun verhaal willen vertellen. Dat wordt gewaardeerd.

Ik realiseer mij ook dat het veel inspanning kost om bij ons aan te kloppen. De drempel is voor veel mensen te hoog. Schaamte, eer en vaak ook onzekerheid spelen een grote rol bij de afweging om hulp te zoeken. Een gevolg hiervan kan zijn dat het geweld door blijft gaan, soms zelfs jarenlang. Ik heb wel eens cliënten gehad waarbij er zeker al 15 jaar sprake was van huiselijk geweld. Het blijft lastig om daar dan zomaar verandering in te brengen, dat is soms ook onbegonnen werk. Ik heb een gidsfunctie als maatschappelijk werker. Mijn taak is om mijn cliënten bewust te maken van de problematiek die speelt en de mogelijkheden te laten zien, tips en tools mee te geven hoe om te gaan met spanningen en ruzies in huis. Het is aan de cliënt zelf welke weg hij/zij uiteindelijk wil en kan bewandelen.

Na 13 jaar houd ik nog steeds enorm veel van mijn werk. In een stad als Amsterdam kom je veel verschillende zaken tegen. Huiselijk geweld komt helaas te vaak voor. Mensen vergeten ook vaak dat het overal kan voorkomen, ongeacht cultuur, leeftijd, geslacht en seksuele geaardheid. Ik kan er ook mee te maken krijgen. Het is ook geen schuldkwestie, maar je moet je er wel bewust van worden dat het niet oké is. Waar liefde is, hoort geen geweld. Hou je handen thuis en denk aan de woorden die uit je mond komen, want die kunnen vaak meer schade aanrichten dan het lichamelijk geweld. Het klinkt misschien cliché, maar ik ga het toch zeggen want ik geloof dat het NOOIT te laat is om hulp te zoeken. Laat een ander je gids worden en pak de problematiek vanuit de kern aan!

Marieke

Deze column is een onderdeel van de landelijke actie in het kader van de Week Zonder Geweld – 25 november t/m 1 december – en is een samenwerking tussen Steunpunt Huiselijk Geweld Amsterdam, Moviera Utrecht, GGD Midden Nederland en Kadera aanpak huiselijk geweld. Deze week belichten wij elke dag een verhaal over huiselijk geweld, die waargebeurd zijn. De namen die in de columns worden gebruikt zijn fictief.