“Geweld, een geschiedenis die zich herhaalt”

Lees het verhaal van Tom, de worsteling van een man.

 “Als je als kind in een gezin leeft waar het er vaak gewelddadig aan toegaat, wil je dat het ophoudt. Je wilt eraan ontsnappen. Je moeder en je vader wil je niet kwijt, maar wat er gebeurt moet ophouden. Mijn ouders hielden er niet mee op. Er was elke dag geschreeuw, gescheld en er ging vrijwel geen week voorbij zonder dat mijn moeder klappen kreeg van mijn, meestal dronken vader. Als er geen klappen vielen was er altijd de dreiging dat het kon gebeuren. Ik weet tot op de dag van vandaag niet echt waarom er zoveel ruzie en geweld was. Af en toe denk ik er over na. Ze zijn allebei overleden, ik kan hen de vraag niet meer stellen.

Voordat ik naar de lagere school ging en ik vrijwel nooit bij andere kinderen thuis kwam, dacht ik dat het overal zo was. Ik groeide op in de overtuiging dat mensen, vooral de volwassenen, nou eenmaal zo met elkaar omgingen. Een wereld vol haat en geweld. Liefde was een uitzonderlijke kortstondige toestand die soms bij toeval ontstond om weer snel op te lossen in onbegrip, vijandigheid en angstige eenzaamheid. Ik was verlegen, schuw, maar af en toe barstte ik uit in woede en sloeg ik andere kinderen. Soms alleen maar omdat ze op een manier naar mij keken die ik niet kon plaatsen of omdat ze me in de weg liepen. Dan voelde ik een enorme kracht. Ik herinner me de verbazing op de gezichten van sommige kinderen die verrast werden door die nietsontziende vernietigende gewelddadigheid die uit mij kwam.

Mijn ouders gingen uit elkaar in mijn puberteit. Ik studeerde en werd volwassen. Een rustige, vriendelijke jongeman, een betrouwbare dokter werd ik. Echt een verbinding aangaan kon ik niet. Een reeks van relaties eindigde er steeds weer mee dat ik het te benauwd kreeg en mijn koffers pakte. Van binnen voelde ik vaak boosheid naar mijn partner toe maar ik uitte dit niet. In plaats daarvan had ik periodes van grote somberheid en trok ik mij terug van familie en vrienden. Mijn werk kon ik blijven doen en dat hielp mij om die periodes door te komen.

Uiteindelijk trouwde ik toch en werd ik vader. Ik hield enorm veel van mijn zoon en wilde zijn leven gelukkig en veilig laten zijn. Maar ik had een vreemde gewaarwording in het contact met mijn klein afhankelijk en kwetsbaar kind: zijn kwetsbaarheid en zijn afhankelijkheid van mij riepen woede in mij op. Ik kon het niet plaatsen. Er was niemand waar ik meer van hield en toch voelde ik woede en agressie in mij. Op een dag liet hij onhandig een glas uit zijn handen vallen dat in scherven op de grond uiteen spatte. Voordat ik het wist gaf ik hem een klap in zijn gezicht. Ik wist niet wat me overkwam, schaamde me en probeerde er in eerste instantie niet meer aan te denken. Er gebeurden nog een aantal dingen. Ik begon me te realiseren dat ik zijn afhankelijkheid en kwetsbaarheid niet verdroeg. Het raakte een pijnlijke snaar in mij en als die geraakt werd kwam woede in me op en werd ik agressief. Ik had het geluk een leraar te vinden die mij hielp eerlijk en open naar mezelf te kijken en die mij leerde mediteren. Hierdoor werd ik mij veel meer bewust van alle emoties die in mij omhoog konden komen en leerde ik hoe ik ermee om kon gaan. Ik leerde mijn eigen agressie en negativiteit te erkennen en er verantwoordelijkheid voor te nemen. Zo kon ik mijn gedrag naar mijn zoon, en in zekere mate ook naar mijn partner, veranderen en mijn energie op een meer positieve manier inzetten. Ik hoop dat mijn zoon er niet onder zal lijden en hij later ook niet een redeloze woede in zich zal voelen in de omgang met zijn geliefden.

De negatieve en agressieve gevoelens zijn niet verdwenen. Ik herken ze en heb manieren gevonden om ermee om te gaan. Ze zullen waarschijnlijk mijn hele leven plotseling naar boven komen en ik zal steeds opnieuw mijn best moeten doen er op een reële, niet-destructieve manier mee om te gaan.

De minister zet meer mankracht en wetgeving in om huiselijk geweld te bestrijden en te stoppen. Dat is goed. Maar dat maakt nog niet dat de woede uit de slachtoffers verdwijnt en zij zelf grote kans lopen op een gegeven moment zelf plegers te worden. Dus zal het geweld blijven plaatsvinden totdat het slachtoffer vrede kan sluiten met zijn of haar eigen agressie. Dat weet ik uit ervaring. Laten we de slachtoffers helpen en beschermen en laten we de plegers niet alleen straffen, maar ook de gelegenheid bieden met zichzelf in het reine te komen. Zo kan agressie omgezet worden in een positieve kracht en zo kunnen beschadigde mensen heel worden.”

Tom

Deze column is een onderdeel van de landelijke actie in het kader van de Week Zonder Geweld – 25 november t/m 1 december – en is een samenwerking tussen Steunpunt Huiselijk Geweld Amsterdam, Moviera Utrecht, GGD Midden Nederland en Kadera aanpak huiselijk geweld. Deze week belichten wij elke dag een verhaal over huiselijk geweld, die waargebeurd zijn. De namen die in de columns worden gebruikt zijn fictief.