‘Onbewust werd ik herinnerd aan de machteloosheid en doodsangsten die ik vroeger had’

Céline beschrijft in haar column hoe zij huiselijk geweld heeft overwonnen dankzij vrienden en hulporganisaties. Hiermee hoopt Céline anderen te motiveren om hulp te zoeken bij huiselijk geweld.

“De eerste lichamelijke escalatie is nooit besproken en daarom ook nooit goedgemaakt. De impact van het lichamelijke geweld heeft vier jaar lang voor spanning gezorgd en nog een aantal lichamelijke confrontaties. Het voorval zorgde voor een zelfbeschermingsmuur bij mij, en bij mijn man in steeds heftigere pogingen om daar doorheen te breken. Het liep uit op een machtsstrijd. Maar er was meer; onbewust werd ik herinnerd aan de machteloosheid en doodsangsten die ik vroeger had toen ik te maken had met een met zelfmoord chanterende, geestelijk zieke en agressieve moeder. Dat een ander mij dat gevoel weer kon geven, wilde ik met alles wat ik in mij had voorkomen. En zo kwam er olie op het vuur. Bij de vierde en laatste keer lichamelijk geweld was voor mij de maat vol. Wel moet ik eerlijk bekennen dat ik keihard terug vocht. De agressie en kracht die ik voelde was erg heftig. Er moest dus iets gebeuren. De politie bellen was een afschuwelijk dieptepunt, maar ook het begin van een ander leven samen.

Ik ben van huis weggebleven voor een periode en heb toen hulp gehad: steun van Kadera aanpak huiselijk geweld, goede vrienden die om ons allebei geven, een agressiereguleringstraining via de reclassering, de groepsbijeenkomsten Bijzondergeweldig van de Kern en Kadera, een hele goede relatietherapie en wij hebben beiden individuele therapie gevolgd. Het gaat nu veel beter met mij en met mijn man. Het is veel en zwaar, maar het is een eitje vergeleken bij de energie die je verspilt met kansloos ploeteren. Wij hebben de hulp dankbaar en met beide handen aangegrepen.

Ik heb de leus ervaren: ‘Het houdt niet op, niet vanzelf…’

Er komt niemand aanbellen met DE oplossing of een toverstafje. Je zult dapper moeten zijn als je er klaar voor bent. ‘Hou je aan de opdracht van de therapeut’, roep ik mijzelf toe. ‘Denk aan de time-out afspraken, zoek afleiding en denk er niet te veel aan. Vul niet in wat hij denkt.’

Als ik aan de machtsstrijd dacht, dan voelde ik dat in mijn lijf. De lijnen in mijn gezicht veranderden dan mee, waardoor een gevechtsmasker ontstond en ik zelf het bloed liet gaan waar een hongerige haai op af kwam. Ik was daardoor voor een gedeelte medeverantwoordelijk voor zijn boosheid, maar niet verantwoordelijk voor het geweld. Nu zijn mijn gedachten positiever, ‘vecht’ ik met humor en zijn de lijnen in mijn gezicht weer zacht. We weten inmiddels het slechtste in onszelf te beheersen en halen weer het beste in onszelf naar boven. Gelukkig hebben wij voorlopig nog hulp.

Ik heb mijn emoties in een gedicht verwoord:

Tranen in mijn bloed

Als de agressie verdwijnt 

en de politie komt

Tranen in mijn gehoor

Als de woede verdwijnt 

en de gezonde rede komt

Tranen in mijn voeten

Als de thuishaven tijdelijk verdwijnt 

en de wil om te verhuizen komt

Tranen in mijn keel

Als de tijdbom verdwijnt 

en de hulp van Kadera, Reclassering en psychologen komt

Tranen in mijn ego

Als de strijdbijl langzaam verdwijnt 

en de wil om voor ons huwelijk te vechten komt

Tranen in mijn spieren

Als de adrenalineverslaving verdwijnt 

en de ontspanning komt

Tranen in mijn hart

Als de vicieuze cirkel verdwijnt 

en de compassie komt

Tranen in mijn geheugen

Als zelfs de pijn uit het verleden verdwijnt 

en de toekomst komt

Tranen in mijn glimlach

Als de gevangenis van verwijten verdwijnt

en de vrolijkheid komt”

Céline

Deze column is een onderdeel van de landelijke actie in het kader van de Week Zonder Geweld – 25 november t/m 1 december – en is een samenwerking tussen Steunpunt Huiselijk Geweld Amsterdam, Moviera Utrecht, GGD Midden Nederland en Kadera aanpak huiselijk geweld. Deze week belichten wij elke dag een verhaal over huiselijk geweld, die waargebeurd zijn. De namen die in de columns worden gebruikt zijn fictief.