‘Een kogel door mijn kop, dat zou ik krijgen’

Benyamin is homoseksueel en dat wordt niet geaccepteerd door zijn familie. Lees hier het verhaal van Benyamin.

“De fout die ik heb gemaakt is dat ik bij mijn achternichtje, die ik vertrouwde, uit de kast ben gekomen. Dat had ik nooit moeten doen, want zij lapte mij erbij bij mijn familie. In korte tijd waren ook mijn tante en zus op de hoogte.

Toen ze mij kwamen opzoeken om mij uit te horen, ontkende ik alles. Ook tegenover mijn moeder, die het kort daarop weer had gehoord van mijn zus. Om haar te bewijzen dat ik hetero was, begon ik over alle meisjes die ik in de loop der tijd mee naar huis had genomen. Dat was ook zo, ik was een player, maar dat was alleen omdat ik vreselijk met mijn geaardheid stoeide. Mijn moeder geloofde mij, en ze vond het goed dat ik met ‘mijn kameraad’ omging, niet wetend dat het mijn vriend was.

Helaas, kwam ze daar - dankzij mijn zus - snel genoeg op terug. Sterker nog, ze verbood me het huis uit te gaan. Daarnaast werd mijn telefoon en laptop ingenomen, zodat ik niet meer kon communiceren met de buitenwereld. Het was vreselijk. Ik was bang. Vier dagen achter elkaar bleef ik binnen, tot de politie aan de deur stond om mij mee te nemen. Volgens de politie was ik te zien op videobeelden van een gevecht en moest ik daarom mee. Ze wisten wel beter natuurlijk – mijn vriend had ze ingeschakeld – maar ze verzwegen de ware reden om mij in bescherming te nemen.

Op het politiebureau vertelde ik het hele verhaal en ze boden mij een geheim adres aan. Ik ben toen niet op dat aanbod ingegaan: als ik op dat moment weg was gebleven, zou dat feitelijk een ‘bekentenis’ zijn geweest van mijn geaardheid. Dat leek me te link, ook voor mijn vriend. Mogelijk waren ze dan achter hem aangegaan, met alle gevolgen van dien.

Toen ik weer thuiskwam, zat een groot deel van mijn familie binnen: ooms, tantes, neven en nichten. In het begin vroegen ze nog rustig wat er precies aan de hand was, maar het werd al snel een verhoor, waarna het overging in bedreigingen. Mijn zus had iedereen verteld dat ik homoseksueel was. Een neef zei dat als hij ons samen zou zien, we beiden een kogel door onze kop zouden krijgen.

Ik bleef alles ontkennen en heb uiteindelijk mijn familie weten te overtuigen door een schijnvriendin in te schakelen. Zij was de beste vriendin van mijn vriend en kende ons verhaal. Ik stelde haar aan mijn familie voor als mijn vriendin. Ze geloofden het. Maar door de stress die daarmee gepaard ging, had ik veel last van hoofdpijn en viel ik regelmatig flauw. Door de vele doktersbezoeken raakte ik mijn baan bij een autogarage kwijt. Ik kreeg psychische hulp en slikte antidepressiva. Toen ik ook bij de psychiater mijn verhaal deed ben ik binnen drie weken alsnog geholpen aan een geheim adres. Ik dacht: nu moet ik echt voor mezelf kiezen, zo kan ik niet verder leven. Dankzij die schijnvriendin was mijn vriend nu ook niet meer in gevaar. Hij stond achter mijn besluit, al wisten we dat het moeilijk zou worden. Hij mocht de eerste maanden niet langskomen, omdat mijn familie hem wellicht zou volgen en zij mij zo zouden vinden.

Ik heb al zo vaak mijn verhaal gedaan en zo veel hulpverleners gesproken, maar het blijft lastig mijn emoties de ruimte te geven. Natuurlijk voel ik wat: woede, verdriet. Ik wil gewoon dat mijn familie mij waardeert om wie ik ben, maar ze hebben mij zoveel pijn gedaan. Ik heb over mij heen laten lopen. Nu leer ik pas voor mezelf op te komen en mijn eigen keuzes te maken. Ik wil jongens die hetzelfde meemaken adviseren om goed te bedenken aan wie je jouw verhaal vertelt en weet waar je terecht kunt voor hulp. Je staat er niet alleen voor.”

Benyamin

Deze column is een onderdeel van de landelijke actie in het kader van de Week Zonder Geweld – 25 november t/m 1 december – en is een samenwerking tussen Steunpunt Huiselijk Geweld Amsterdam, Moviera Utrecht, GGD Midden Nederland en Kaderaaanpak huiselijk geweld. Deze week belichten wij elke dag een verhaal over huiselijk geweld, die waargebeurd zijn. De namen die in de columns worden gebruikt zijn fictief.