Als vluchten de enige uitweg is

Bij de front office van Kadera, het Steunpunt Huiselijk Geweld, komen dagelijks tientallen telefoontjes binnen. Een groot deel van de bellers bestaat uit vrouwen (en een enkele keer een man), die een veilige plek binnen de opvang nodig hebben omdat zij bedreigd en/of mishandeld worden door een ex-partner of familielid.

Vluchten, huis en haard verlaten en elders in het land een nieuw leven beginnen… Geen beslissing die je zomaar even neemt. Vaak hebben vrouwen al een heel proces doorgemaakt voor ze besluiten dat het genoeg is, dat het zo niet langer gaat en dat ze voor zichzelf kiezen.

Mevrouw Jansen belt en vertelt emotioneel haar verhaal. Na ruim drie jaar te zijn mishandeld door haar partner is ze gebroken. Ze kan niet meer verder op deze manier en heeft na veel wikken en wegen besloten dat ze bij hem weg wil. Dat gaat echter niet zomaar; haar partner zal haar vertrek niet accepteren en heeft gedreigd haar te vermoorden als ze hem verlaat. Mevrouw Jansen vraagt om hulp, ze heeft een veilige plek nodig om naartoe te gaan. Een plek waar ze tot rust en tot zichzelf kan komen, zodat er weer ruimte in haar hoofd komt om na te denken over een toekomst.

Het liefst zouden we mevrouw Jansen direct die plek die zij zo verdient, bieden. Helaas is de realiteit vaak anders. Het is vol in opvangland en dat betekent wachten.

We nemen een gestandaardiseerde aanmelding met mevrouw Jansen af en doen een risicoscreening. Aan de hand daarvan bepalen we de ernst van de dreiging: code groen, oranje of rood. We kijken samen of opvang echt nodig is, of dat er ook nog andere oplossingen zijn. Een tijdelijk huisverbod, ambulante ondersteuning en opvang in het eigen sociale netwerk blijken in het geval van mevrouw Jansen geen optie. We besluiten het traject verder in te gaan en bespreken waar in Nederland zij wel en niet veilig is. Op basis van die informatie gaan we op zoek naar een passende plek.

Ondertussen zit mevrouw Jansen nog thuis, wachtend op het verlossende telefoontje. We houden contact en maken alvast een vluchtplan. Zij verzamelt de belangrijkste spullen, pint alvast wat geld en licht haar familie in. 

Dan, na vijf dagen, is het eindelijk zover. Er is een plekje in een crisisopvang in Eindhoven; mevrouw Jansen kan opgenomen worden.

Als we haar bellen met dit nieuws is zij opgelucht maar ook bang en verdrietig. Zij kan de ellende van de afgelopen jaren achter zich laten, zich losmaken uit de greep van haar partner maar gaat tevens ook een spannende periode tegemoet. Waar kom ik terecht? Hoe reageert mijn partner? Moet ik nu voor altijd ‘op de vlucht’ blijven? Wat gebeurt er met mijn spullen? Begrijpelijke vragen nu het vertrek zo dichtbij is.

Mevrouw Jansen heeft haar vluchttas klaarstaan. Als haar partner naar zijn werk is, stapt zij op de trein. Op weg naar een nieuw begin.

Zij maakt deze reis niet alleen. Wij plaatsen maandelijks gemiddeld vijf vrouwen uit Overijssel in opvanghuizen verspreid door het land. Dappere en sterke vrouwen, die het verhaal van mevrouw Jansen maar al te goed kennen, en voor wie vluchten de enige uitweg is.

Medewerker Steunpunt Huiselijk Geweld