Een open oog kan zich blind staren

Toen ik nog thuis woonde, kwam er in een appartement tegenover ons een Irakees wonen. Hij werkte bij de bakker en kwam elke dag overgebleven Turks brood brengen aan ons en onze buren. Het eerste wat mijn moeder vroeg was: “Moet je er iets voor terug hebben?”. Typisch Nederlands hè! Ik woon nu op mezelf en ik heb een Somalische huisgenoot. Hij bood uit zichzelf aan dat ik zijn spullen mocht gebruiken om voor mezelf te koken. Totaal niet Nederlands toch?!

Het is bijzonder om met andere culturen in aanraking te komen, het zet je namelijk aan het denken. Wat me zo opvalt aan deze twee verhalen is dat ze het samen willen doen. Hun cultuur is veel meer collectief dan de Nederlandse cultuur. Dat is aan de ene kant heel erg mooi, dat je het niet allemaal maar alleen hoeft te doen. Aan de andere kant, bij onze buren lagen er allemaal oude Turkse broden op de kliko! Het kan ook teveel zijn.

Het zette mij aan het denken. In Nederland zijn we heel erg individualistisch. Heel vaak hebben we elkaar ook niet meer nodig. Al je boodschappen kan je via ah.nl doen, je vrienden spreek je via de telefoon of Facebook en je avondeten bestel je via internet. Je hoeft de deur niet meer uit! Maar met al die vrijheden die we hebben verworven hebben we ook een stuk sociale cohesie weggegooid. Begrijp me niet verkeerd. Het is niet fout dat we meer individualistisch zijn geworden, het is alleen jammer dat we elkaar een beetje uit het oog zijn verloren. Huiselijk geweld aanpakken kunnen we namelijk niet alleen, daar hebben wij elkaar voor nodig.

Slachtoffers van huiselijk geweld vragen zich vaak af waarom niemand hen iets vraagt of zegt. “Waarom belt er niet iemand om te zeggen wat hij ziet, het is toch zo duidelijk!”. Huiselijk geweld kunnen we aanpakken, maar dat kan alleen als we naar elkaar omkijken, als we iets meer geïnteresseerd zijn in elkaar en een oogje in het zeil houden. Als we de signalen gaan herkennen kunnen we de slachtoffers helpen! En wees niet bang om eens aan je buurvrouw te vragen hoe het gaat, of het Steunpunt Huiselijk Geweld te bellen als je het absoluut niet meer vertrouwt. Want ik geloof in een samenleving waarin er voor huiselijk geweld geen plaats is en daar is iedereen voor nodig!

Benjamin