24 uur per dag zes bodyguards voor mijn kinderen, graag!

Zoals u misschien al weet, schrijft Sandra, een ex-cliënt van Kadera aanpak huiselijk geweld, de komende tijd verschillende blogs. In deze blogs schrijft zij over haar leven met huiselijk geweld, de hulp die zij heeft gekregen (waaronder het Personenalarm AWARE), de impact die het alarm heeft gehad op de kinderen en over hoe het nu met haar gaat. In de vorige twee blogs vertelde Sandra hoe zij seksueel en geestelijk is mishandeld door haar ex-man en welke hulp zij van Kadera heeft gekregen.

Maar wat betekende het alarm voor haar kinderen? Lees het in haar derde blog!

Toen ik in het opvanghuis van Kadera verbleef, besefte ik niet hoeveel ik daar leerde. Nu pas besef ik dat ik er veel geleerd heb. Door de hulpverlening die ik daar kreeg, kon ik een normaal leven opbouwen.

Toch heb ik in de tijd dat ik in de opvang zat ook veel negatieve dingen gezien. Vrouwen die het niet vol konden houden om zich aan de regels te houden, want regels zijn er wel degelijk! Daar heb je niet altijd zin in of begrip voor. Ik was zo bang om gevonden te worden dat ik me aan de regels hield, wat sommige vrouwen echt niet deden. Onbegrijpelijk vond ik dat. Je zat daar niet voor niets en wilt toch een veilige situatie voor je kinderen en voor jezelf. Ook waren er vrouwen die het lastig vonden om ineens van een minimum bedrag te moeten rondkomen. Of vrouwen die weer teruggingen naar hun ex. Dat soort dingen heb ik nooit begrepen. Ik was alleen maar bezig met de vraag: “Hoe krijgen mijn kinderen en ik een zo normaal mogelijk leven?”

Op een gegeven moment koos ik ervoor om gebruik te maken van het Personenalarm AWARE. Moeilijk vond ik het om deze beslissing ook voor mijn kinderen te maken. Moesten mijn kinderen wel of geen alarm dragen? Gelukkig heeft de hulpverlening van Kadera mij daarbij geholpen en zijn zij heel realistisch en respectvol daarmee omgegaan. Ik was zo bang dat hen wat zou overkomen dat ik het liefst had dat de kinderen een alarm namen, gechipt werden, 24 uur per dag zes bodyguards om zich heen hadden en noem zo maar op. Maar als de hulpverlener me dan weer even met beide benen op de grond zette en we er samen met de kinderen over praatten, nam ik een heel ander besluit. De kinderen wilden niet anders zijn dan andere kinderen. Die wilden gewoon gewoon zijn. Gewoon buiten kunnen spelen, gewoon met vriendjes en vriendinnetjes omgaan en zeker gewoon naar school. Ze waren zich er heel bewust van dat ze wel op moesten letten en goed om zich heen moesten kijken. Ook begrepen de kinderen dat ze moesten leren om vantevoren te bedenken wat ze moesten doen wanneer ze toch gevolgd zouden worden etc. En zeg nou zelf, wat heeft zo’n apparaatje nou voor meerwaarde; je kunt het toch alleen maar verliezen tijdens het buitenspelen of vergeten bij de sport. En dan ook nog eens het “gevaar” dat vriendjes en vriendinnetjes het apparaat zien en je dus moet uitleggen wat het is. Daar hadden ze geen zin in. Ze wilden gewoon zijn.

Uiteindelijk hebben ze een mobiel gekregen waar de alarmnummers in voorgeprogrammeerd waren. Het was een soort compromis. Ze moesten toch een apparaatje bij zich hebben, maar er zouden geen rare vragen over komen. Want een mobieltje is natuurlijk best stoer. De kinderen zijn er altijd heel zorgvuldig mee omgegaan en hebben zich aan de afspraken gehouden. Niet uren bellen met vriendjes/vriendinnen etc. Daarnaast gaf het mij een goed gevoel dat ze altijd bereikbaar waren. Als ik een sirene hoorde of ze waren een paar minuten later thuis van school, dan kon ik ze bereiken en was ik weer gerust.

Toen het goed ging met de mobieltjes konden de kinderen ook zelf naar het sporten gaan. Voor hen was dat het gevoel van vrijheid en gewoon zijn. Zij met hun voorgeprogrammeerde mobieltjes en ik met het alarm.

Ben jij benieuwd hoe het nu met Sandra gaat? Volgende week komt haar laatste blog online over hoe het nu met haar gaat.

Meer informatie over het Personenalarm AWARE kunt u vinden op onze website www.kadera.nl.