Het verhaal van Shanna (13)

Shanna (13) is samen met haar broertjes (12 en 10 jaar), zusje (2 jaar) en moeder gevlucht uit huis. Dankzij de buurman kwamen zij bij de crisisopvang van Kadera aanpak huiselijk geweld. Inmiddels woont Shanna alweer een jaar met haar moeder, broertjes en zusje op zichzelf. Het gaat heel goed met ze.

‘Papa en mama schreeuwden heel vaak tegen ons en tegen elkaar. Mama schreeuwde alleen, maar papa heeft mama en mijn broertjes ook geslagen. Mij heeft hij niet geslagen. Maar hij zat wel vaak aan mijn lichaam als mama er niet was. Ik vond dat helemaal niet fijn en durfde het niet tegen mama te zeggen. Ik was bang dat mama boos zou worden.

Als ze ruzie hadden ging ik met mijn broertjes en zusje naar de buurman. We vonden het thuis dan te eng. Maar ’s avonds kon dat niet, dan lagen we al op bed. We waren dan zo bang dat papa ook boos zou worden op ons, dat we ons verstopten. Dan zaten we bij elkaar op bed en probeerden niet naar de ruzie te luisteren. Mijn jongste broertje verstopte zich vaak in de kast.

Eén keer heeft de buurman de politie gebeld. Hij zei dat het echt niet meer ging en we naar een ander huis moesten. Ik was heel blij dat papa niet mee mocht naar ons nieuwe huis.

In het nieuwe huis was een hele aardige begeleider. Haar heb ik toen verteld dat papa aan mij zat. Samen hebben wij het mama verteld. Ik wilde geen aangifte doen en mama ook niet. God straft papa wel. Ik wilde er gewoon liever niet meer over praten en denk er zo weinig mogelijk aan. Daarom deed ik de hele dag andere leuke dingen. In het nieuwe huis hielp ik die aardige begeleider, zorgde voor mijn broertjes en zusje, deed de boodschappen voor mama en ging naar de tieneravond. De tieneravond vond ik het leukst. Dan waren we zonder alle moeders en konden we met alle tieners leuke dingen doen!

Ik praatte ook vaak met andere begeleiders over wat er is gebeurd. Dat heeft mij geholpen. Met die aardige begeleider heb ik ook gepraat over vriendjes en zo. Op school vertelde ik er niets over. Ik vond het eng en ik schaamde mij. Een keer kregen wij seksuele voorlichting. Ik moest huilen en heb mijn lerares verteld wat papa met mij heeft gedaan. Ik vond dat heel moeilijk, maar nu ben ik blij dat zij het weet. Als ik me vervelend of verdrietig voel of bang ben, weet zij wat er aan de hand is en helpt ze me.

Papa wil ik niet zien. Ik ben bang dat hij weer enge dingen gaat doen. Mijn broertjes gaan soms wel naar hem toe. Op school gaat het nu goed met mij. Ik haal goede cijfers en de maatschappelijk werker helpt mij goed.’

In dit waargebeurde verhaal is de naam gefingeerd in verband met de privacy.

Deze week, in de Week Zonder Geweld, vertellen 7 mensen hun verhaal, als slachtoffer of omstander van huiselijk geweld.