Achteraf vallen dingen op hun plaats…

Lieve Anita,

Graag wil ik je bedanken voor je uitnodiging om iets te schrijven over je levensverhaal.

Achteraf, zo is het met veel dingen, vallen dingen op hun plaats. Direkt na je scheiding heb ik het gevoel gehad dat ik gefaald heb als vriend. Dat ik niet de dingen doorhad, zoals ze waren. Ik was er voor mijn gevoel altijd voor je en wilde je helpen. Ik wist dan ook zogenaamd alles van je. Ik wilde je op mijn manier helpen, je was verdrietig, ik zag soms je wanhoop. Nu heb ik het gevoel dat ik er niets mee gedaan heb om je te steunen. Ik weet nog dat ik je met je vele blauwe plekken op de bank zag. Je zei dat je was gevallen en ik vertrouwde je verhaal. Waarom zou ik aan je woorden twijfelen, je bent immers mijn vriendin.

Ik zag je hyperventilerend op de bank, je kon niets meer en je werd alsmaar vermoeider. Dit duurde maanden. Soms was je elke week op bezoek en kwam je met je echtgenoot onverwachts langs. Een andere keer had je een paar gebroken ribben en had je hiervan veel pijn. Ook toen gaf je aan dat je was gevallen. Ik geloofde dat domweg omdat ik je vriendin was. Ik wist dat er spanningen waren, maar het drong allemaal niet tot mijn door...

Later vertelde je dat je door hem was geslagen. Hij pakte je zo hard vast dat je allerlei blauwe plekken op je bovenarmen had, hij sloeg je en je keel werd dichtgeknepen. Zo schopte hij je zo hard dat je gebroken ribben kreeg. Wat is dit een ongelooflijke moeilijke tijd.

Ik ben blij dat ik, door deze blog te schrijven, toch een dierbare vriend voor je ben en dat ik je door dik en dun steun. Zo hoop ik ook dat ik door deze blog een steentje kan bijdragen aan het voorkomen van vrouwenmishandeling. Ik hoop dat duidelijk wordt dat dit in je directe omgeving kan gebeuren en dat het zo heel erg moeilijk is dit te herkennen.

(Het verhaal van Anita zelf was maandag te lezen)

Deze week, in de Week Zonder Geweld, vertellen 7 mensen hun verhaal, als slachtoffer of omstander van huiselijk geweld.