Eigen Kracht – het verhaal van Anita

Op 9 juli 2010 is het dan eindelijk zover! Na een lange innerlijke strijd ga ik samen met hulp van het Steunpunt Huiselijk Geweld (SHG) mijn echtgenoot zeggen dat ik ondanks dat ik vreselijk veel van hem hou niet meer zo kan leven! Mijn energie is op, ik ben kapot, moe en verslagen. Naar een veilig plekje bij Kadera!

Toen ik voor het eerst sinds al die jaren in een gesprek bij het SHG hortend en stotend huilend mijn onsamenhangend verhaal deed over de relatie waarin ik ruim 11 jaar verstrikt had gezeten, zei de desbetreffende hulpverleensters direct: ‘dit heb je niet verzonnen, deze relaties bestaan, je moet aan jezelf gaan denken. Dit kan zo niet langer! Wij gaan je helpen!’.

Toen ik hem leerde kennen wilde ik niets liever dan een geweldige echtgenote zijn, een fantastische vrouw en minnares, een geweldige moeder voor mijn en zijn kinderen, zorgzaam en lief en vooral zorgen voor een volwaardige relatie, want dat had hij in zijn vorige relatie zo gemist. Omdat ik zo veel van hem hield en ik afhankelijk was van zijn emotionele welzijn werd ik voortdurend heen en weer geslingerd tussen zijn liefdevolle gedrag en zijn onvoorspelbare uitbarstingen. Het is ongeveer hetzelfde als mensen die verslaafd zijn aan gokken; soms krijgen ze wat ze willen maar meestal niet. Ze zitten enorm in spanning maar de hoop op succes zorgt ervoor dat ze blijven zitten.

Elke dag waren we als gezin afhankelijk van zijn gedrag en probeerden we ons aan te passen maar het was nooit goed of goed genoeg. Hij kon boos worden zomaar om niks; 2 verschillende sokken in elkaar gedraaid, overhemden verkeerd opgehangen… Hij dacht dat ik zijn gedachten kon lezen en zei dan: ‘als je echt van me hield had je wel geweten dat ik nu aandacht nodig had’. Dan was ik lui, liefdeloos, egoïstisch en ondankbaar.

Doordat er intense gevoelens zijn is geweld tussen mensen die intiem met elkaar omgaan meedogenlozer en onvoorspelbaarder dan geweld tussen vreemden. De eerste keer dat hij me zo vreselijk had gestompt zodat ik met mijn arm in een mitella moest lopen vergeet ik nooit meer. Helaas bleef het niet bij die ene keer... Het werd alleen maar erger.

Omdat ik mijn grenzen steeds ging verleggen had ik niet eens meer in de gaten dat er dingen gebeurden die totaal onacceptabel waren; ik geloofde hem blind.

Toen ik aan het ziekenhuisbed stond van mijn jongste dochter, die moest vechten voor haar leven omdat ze anorexia had, ging bij mij het licht pas echt aan! ‘s Nachts ben ik naar buiten gegaan en heb ik zo hartverscheurend gehuild en mezelf beloofd dat ik hier hoe dan ook een einde aan moest gaan maken. Die innerlijke strijd heeft nog een jaar geduurd. Tot die 9 juli!

Bij Kadera kon ik mijn verhaal doen. Honderd keer, duizend keer, een uur of uren; ze waren er voor me, dag en nacht.  Beetje bij beetje kwam het besef wat er met mij en mijn leven was gebeurd. Het was een zware tijd maar ik heb met de hulp daar en mijn eigen kracht het moedige besluit genomen om voor mezelf te kiezen en nooit maar dan ook nooit meer terug te gaan!

Toen het grote nieuws kwam dat ik een huisje kreeg was ik dol en dol blij! Met steun van Kadera, de gemeente en vrienden heb ik er mijn eigen droompaleisje van gemaakt, mijn eigen schattige kleine vrouwtjes huisje! Een plekje waar ik opnieuw kon beginnen, een plekje waar ik mijn energie opdoe en elke morgen als ik mijn ogen opendoe heel dankbaar ben voor mijn vrijheid in denken en doen!

Anita

Anita heeft ook in een filmpje voor Kadera haar verhaal gedaan: kijk hier voor de film.

Deze week, in de Week Zonder Geweld, vertellen 7 mensen hun verhaal, als slachtoffer of omstander van huiselijk geweld.