Hoe donker de nacht ook is…

Begin van dit jaar krijg ik via het SHG, waar ik werk, een telefoontje van een moeder die zich ernstig zorgen maakt over haar zoon. Hij is een aantal jaar geleden getrouwd, en wordt door zijn vrouw fysiek en psychisch mishandeld. Deze moeder vindt het erg moeilijk om aan te zien hoe haar zoon hieraan ten onder gaat. Zoon zelf is echter niet in staat om in te zien hoe destructief zijn relatie is. Moeder doet er alles aan om hem te bereiken en hem te helpen, maar maakt daarmee soms juist meer kapot dan dat zij goed doet. Zij is radeloos en wil graag advies.

Ik spreek met moeder over haar gevoel van onmacht, wat dit met haar als moeder doet en over het proces dat haar zoon zal moeten doorlopen voor hij in staat is om voor zichzelf te kiezen en stappen te zetten. Tot slot geef ik haar wat tips over hoe ze hem kan ondersteunen in dit proces en adviseer haar om ons nummer in ieder geval aan zoon te geven, zodat hij kan bellen als hij daar aan toe zou zijn.

Vier maanden later krijg ik moeder weer aan de telefoon. De situatie duurt nog steeds voort, maar ze ziet al wel wat vooruitgang. Haar zoon is een paar keer bij zijn vrouw weggegaan, al was dit maar voor een paar dagen. Ze weet nu beter wat ze wel en niet moet doen om hem te helpen, maar het blijft een lastige en zorgelijke situatie. Het geweld blijft doorgaan en zoon komt regelmatig bont en blauw geslagen bij zijn moeder op bezoek. Zij heeft hem geprobeerd te motiveren om contact met ons te leggen, maar dat is niet gelukt. Moeder heeft behoefte aan een luisterend oor. Ik spreek opnieuw met haar over de situatie en over hoe moeilijk het voor haar moet zijn om toe te kijken en weinig tot niets voor haar zoon te kunnen doen.

Drie maanden na dit gesprek belt moeder opnieuw. Ze vertelt dat haar zoon naast haar zit en dat hij mij graag wil spreken. Als ik hem aan de lijn krijg vertelt hij dat hij een maand geleden bij zijn vrouw is weggegaan en scheiding heeft aangevraagd. Hij was gaan inzien dat de relatie die zij hadden niet in balans was en dat het op deze manier niet langer kon doorgaan. Ik spreek een man die kapot is en helemaal aan de grond zit, maar in zijn verhaal hoor ik ook lichtpuntjes. Hij vertelt over hoe het zo ver heeft kunnen komen, hoeveel hij ondanks alles van zijn vrouw heeft gehouden en hoe sterk de eenzaamheid is die hem nu overspoelt. Ik laat hem praten, luister naar zijn verhaal en geef hem informatie over de spiraal van geweld. Dit is voor hem erg herkenbaar. We praten over hoe hij nu verder moet, en hoewel hij momenteel even geen toekomst voor zichzelf ziet maken we afspraken over stappen die hij de komende tijd gaat zetten. We beginnen klein, met als eerste doel dat hij ’s ochtends weer zijn bed uit komt. Daarnaast zal hij zelf hulp gaan inschakelen van een psycholoog. Ik zal wekelijks contact houden om te horen hoe het met hem gaat.

Vandaag, twee weken na mijn eerste gesprek met deze man bel ik hem weer. Zijn stem klinkt al anders en hij vertelt trots dat hij een eigen woning heeft gekregen. Daarnaast heeft hij maatschappelijk werk en zijn psycholoog ingeschakeld voor psychische ondersteuning. Hij heeft een uitkering aangevraagd, pakt zijn motorrijlessen na jaren weer op en is volop bezig met zijn passie:sport. Natuurlijk blijven er moeilijke momenten, en ligt er nog een lange weg voor hem. Maar ik ben blij te horen dat hij zijn leven weer aan het oppakken is en de kracht heeft gevonden om voor zichzelf te kiezen.

Mijn hulp heeft hij niet meer nodig, met een tevreden en bovenal goed gevoel sluit ik deze casus af.

Deze week, in de Week Zonder Geweld, vertellen 7 mensen hun verhaal, als slachtoffer of omstander van huiselijk geweld.