Casemanager in beweging

14-09-2015

Een jaartje of wat geleden vroeg onze PR-medewerker mij voor een stukje over mijn werk voor in een welzijnsblad, waarbij het thema ‘beweging’ was. We hebben toen een dag op mijn werk beschreven met enkele foto’s erbij. Helaas was de beweging die dag beperkt, wel een beetje fietsen naar een nazorgcliënt, maar jammer genoeg geen sportactiviteit die dag.

Vandaag moest ik aan die dag denken, omdat ik voor mijn gevoel de hele dag gerend heb. Ik moest trouwens ook even aan het advies van onze interne coach denken, gegeven in het kader van timemanagement: had ik nou maar witjes ingepland. Desondanks was het geen vervelende dag.

Ik begint de dag met een vleugje spierpijn. Dat was het resultaat van de avond ervoor, want ik had voor het eerst in mijn leven capoeira* gedaan, waarbij ik na een jaar of 25 weer een poging heb gedaan tot handstanden, bruggetjes en radslagen. En natuurlijk allerlei vechtbewegingen in de vorm van dans. Heftig, moeilijk, maar erg leuk om een keer te proberen.

Na een korte dagoverdracht van het team is het tijd voor de weerbaarheidstraining die we op dit moment aanbieden aan de cliënten. Van alles wordt besproken: trots zijn op jezelf, sturende gedachten die je kunnen helpen vervelende gebeurtenissen aan te kunnen, je eigen grenzen bewaken en de confrontatie aangaan als iemand over je grens heen gaat. Een heleboel theorie, maar ook altijd een stukje fysieke zelfverdediging. Technieken van de afgelopen weken herhaald en dan in slow motion situaties spelen waarin je aangevallen wordt en bedenken wat je kunt doen. Het mooist is dan om te zien hoe vrouwen ontdekken wat ze allemaal nog wel kunnen doen als iemand je vastpakt met kwade bedoelingen. Het in slow motion doen van de technieken gaf me ook bijna een capoeira-gevoel, ik had toch mijn trommel mee moeten nemen of een berimbao** om de les te begeleiden. En dan de afsluiting, en heel ander soort beweging, namelijk de buikademhaling. Maar ook die kleine beweging is een heel belangrijke.

Na de weerbaarheid even stilzitten met mijn collega’s van het Safe House voor de afstemming en daarna met een aantal collega’s een actieplanbespreking, bij een cliënt die ambulante begeleiding krijgt. Hulpverlenen in eigen omgeving, betekent beweging voor hulpverleners, niks mis mee. En het is een samen bewegen met de cliënt en een samen kijken waarheen we bewegen. Gelukkig geen capoeira-strijd hier! Al is er zeker sprake van een vrijheidsstrijd die deze cliënt (en denk ik ook anderen) aan het voeren zijn, bevrijding van een situatie waarin ze “vast zaten”.

En weer op naar de volgende cliënt, ook ambulant begeleid, voor een evaluatie en afsluitend gesprek. Afgelopen jaar gewerkt aan een beweging de goede kant op, de richting is er, het professionele en persoonlijke netwerk zijn betrokken en voor mij is het nu de tijd om haar los te laten. Ook mooi als je het bekijkt vanuit beweging: nadat ik soms wat moest duwen, soms wat moest trekken, soms wat moest rennen, soms wat moest stilstaan, heeft zij de richting waar ze heen wil (weer) gevonden.

Kortom hulpverlenen = bewegen.

* capoeira = Een uniek Braziliaans spel van vechtkunst, acrobatiek en muziek. De lichaamstaal en filosofie van Capoeira zijn de afgelopen 400 jaar gevormd door de vrijheidsstrijd van Afro-Braziliaanse slaven. Capoeira is dan ook een bevrijdend spel dat de wereld – letterlijk - op zijn kop kan zetten!

** Berimbao = eensnarig Braziliaans instrument, gebruikt voor muzikale begeleiding bij capoeira. ++