Ogen open

01-09-2015

Rare zomer hebben we eigenlijk: een hittegolf, een zomerstorm en we hebben zelfs nachtvorst gehad! Tijdens een van die heerlijk warme dagen lag ik lekker te lezen op een ligbed in de tuin, te genieten van het zonnetje. Ik schrok op van geschreeuw in de buurt en stond direct op om te kijken waar het geschreeuw vandaan kwam. Ik dacht: zou het huiselijk geweld zijn? Hete zon, vakantie, kinderen thuis, gemoederen lopen soms op. Het zou niet heel gek zijn. Het was niet voor niets dat de telefoon bij het Veilig Thuis IJsselland in de vakantieperiode gewoon doorliep. Voor hun geen komkommertijd…

Vroeger had ik daar niet zo erg bij stilgestaan. Misschien dat ik even bij mezelf had gedacht dat het vreemd was, maar meer ook niet. Ik was niet opgestaan om even door de buurt te lopen om te kijken waar het geschreeuw vandaan komt. Want iemand slaan, dat doe je niet. Dat kwam niet in mij op. En eigenlijk dacht ik bij mezelf dat iedereen wel zo dacht; vrij naïef natuurlijk. En natuurlijk wist ik wel dat huiselijk geweld bestaat, maar het was een ver-van-mijn-bed-show. Na een paar jaar werken bij Kadera weet ik natuurlijk wel beter. Of beter gezegd, dat wist ik al na één dag werken. Mijn kijk is door het werk bij Kadera veranderd. Ik merk dat ik alerter op huiselijk geweld ben geworden. Niet dat ik elke week aan de telefoon hang bij iemand van Veilig Thuis IJsselland om een melding te doen, maar ik kijk en luister wel om me heen. Het zelfde geldt voor dierenmishandeling. Sinds Kadera het onderzoek heeft afgrond en er een studiedag over heeft gehouden, en je daar leert wat het verband is tussen huiselijk geweld en dierenmishandeling, let ik daar ook op. In mijn gesprekken met vrienden heb ik het daar ook wel eens over. Want eigenlijk krijgt iedereen direct of indirect met huiselijk geweld te maken. Of je het nou zelf meemaakt, of iemand in de familie, je buren, een collega.. Het gebeurt overal. Hopelijk gaat iedereen dan meer de ogen openhouden!

Medewerker van het secretariaat